
BEYAZMOR
Taşlaşmış İnsanların Taşlaşmış Şehrinde Kaldı Umutlarım...
Taş yığınları arasında arıyorum gülün ve özgürlüğün adresini. Yüreğinde bulmalı özgürlüğü, mahrem olmalı...
Yüreklerde bulunan özgürlük kurtarmalı bedenleri esaretten. İzinsiz, koşulsuz...
Yaratanla bütünleşmeli ve diğer varlıkların esiri haline gelmemeli...
Taşlaşmış şehirde bıraktığım umutlarımı, kaybolan yıllarımı, geleceğe adayarak yüreğimde özgürlüğe kavuşağım ümidini hala bırakmadım hiç bir yere.
Sükûtu tercih etmiş olmak kimbilir belk
18/12/2007
önümde deniz var arkamda kayalıklar
bir kulağımda martının, öbür kulağımda
dalganın sesi sanki beni çağırıyor
yaşamadığım, yaşayamadığım çocukluğuma
gitmek, gitmek istiyorum sırtıma çantamı atıp
herşeyden uzaklara
yaşamadığım, yaşayamadığım çocukluğuma
ayrılıkların dalga olup vurduğu kayalıklar
bir o kadar soğuk bir o kadar acımasız ki,
ne hüzünlerin şiirleri yaka bilir içimdeki külleri
kim tutabilir ki anıları mı bir de beni
o zaman sırtıma çantamı atıp uzaklara gitmeli
ne doğuya ne batıya sadece
yaşamadığım, yaşayamadığım çocukluğuma
ALINTI
Yorum yaz!
:: Arkadaşına Gönder
0 yorum yazilmistir
« Önceki -